logo-fietssite

49e etappeev6-090919i-nabij-rusovce-fietspad-langs-donau-info
Hainburg – Bratislava 18 km.

Vrijdag 18 september 2009.
Aanvankelijk nevelig, bewolkt, later zoning, een paar spetters later op de dag, tot 22ºC

Klein stukje maar vandaag. Vanuit het hotel zitten we binnen een paar meter op de route. Door rustige landbouwvelden, langs een oud kasteeltje rijden we naar de grens met Slowakije. De grensgebouwen staan er nog, maar alles is dicht. De fietsroute is er omheen gelegd. We fietsen langs de weg. In dit deel van de laagte bij Donau liggen heel veel autowegen met klaverbladen. Allemaal gaande naar Bratislava. Door de rafelranden van de stad bereiken we de Nieuwe Brug, ofwel de SNP brug. Deze heeft een voetgangers/fietsersdeel onder de rijbaan voor auto’s. We fietsen zo de stad in. Omdat het nog heel vroeg is, lopen we eerst een rondje door het oude centrum, met een bezoekje aan de VVV voor we naar het IBIS hotel gaan. Dit ligt heel gunstig, net naast het oude centrum, onder de oude Burcht.
Nadat we alles daar gestald hebben, bekijken we eerst de burcht. Heel veel mensen zijn hier aan het werk. Er wordt hier gereconstrueerd. In de tuinen van de burcht staat een standbeeld van de heilige Elisabeth van Hongarije. (Alžbeta Durínska)  Zij is de dochter van een Hongaarse koning, en hier geboren. Ze is heilig verklaard omdat ze tijdens de hongersnood van 1226 veel deed voor de armen, en na de dood van haar man in vrijwillige armoede leefde in een klooster. De RK kerk beschouwt haar als patrones van de zieken.
Daarna lopen we via de trappen naar beneden. We moeten over de grote autoweg die langs de oude vestingmuren is gelegd. De eerste voetgangersbrug is afgesloten, maar de tweede, die we ook gegaan zijn naar het hotel, is goed te gebruiken. We lopen een eigen rondje langs de bijzondere gebouwen, bekijken ook de merkwaardige beelden in de stad: een fotograaf die om een hoekje fotografeert, een soldaat die op een bankje leunt, en een man die een broodje nuttigt naast een terras. Humor in de stad!
De Michaelskerk is helaas gesloten, omdat een Franse groep hem voor zichzelf gehuurd heeft.

50e etappe
Bratislava – Gabčikovo 56 km.

Zaterdag 19 september 2009.
Helder en warm, tot 24ºC, droog, onbewolkt, ZO wind 2- 4 BF (tegen).

Via de Nieuwe brug weer Bratislava uit. Na de brug staan nieuwe bordjes die ons de weg wijzen. Er zijn meer fietsers op pad. Over de dijk langs de Donau gaan we zuidelijk naar de grote Stuw bij Cunovo. Anders dan bij Hainburg is deze stuw gebouwd. Dat heeft een enorm meer gecreëerd ten noorden van Cunovo, en een breed kanaal naast de Donau. Tot de stuw komen we vier horecatentjes tegen gericht op fietsers. Daarna niet één meer tot Gabčikovo. Hoewel het een zeer kunstmatig landschap is, is het toch indrukwekkend. Het is merkwaardig dat op de punt van de stuw een moderne kunst museum is gemaakt. Je verwacht hier een Neeltje Jans over de Donau. Een gemiste kans. Want over de Donau en de ingrepen zou ik wel wat meer willen weten. Er is een hotel bij, dat heel wat activiteiten biedt, zoals huur van een waterscooter.
We fietsen verder over de dijk langs het Donaukanaal. Het heeft iets weg van de Afsluitdijk. Alleen zie je meer, omdat je hoog fietst, en zowel het water van het Donaukanaal – hier heel breed- als van het land ernaast kan zien. De Donau loopt aanvankelijk dicht naast het kanaal. Je ziet hem nauwelijks, omdat er bomen en struikgewas tussen staan. De grens tussen Slowakije en Hongarije loopt midden over de rivier de Donau. Dat maakt dat Slowakije aan de rechterkant van het kanaal heel smal is. Er liggen een paar dorpjes, die ten dode zijn opgeschreven. Ze mogen al niet meer uitbreiden, waardoor jonge mensen weggetrokken zijn. Een infobord vermeldt, dat de strakke dijk langs het kanaal in het kader van plan C op verschillende plaatsen doorgestoken wordt. De dorpjes  worden daarmee opgeofferd. Ze komen onder water te liggen. Dertig kilometer over deze dijk tot de stuw bij Gabčikovo. Het is niet saai, er is zoveel te zien. Op het Donaukanaal zwemmen allerlei eenden, vliegen aalscholvers, meeuwen en zwanen. Er varen boten voorbij, waaronder de snelle boot van Boedapest naar Wenen die wij volgende week zullen nemen. Op de dijk wordt veel geskated en geraced. En de zon schijnt. Het enige vervelende is dat vandaag de dag is van de vliegende mieren. Het gele shirt van Jan trekt ze aan. Ze kruipen ook naar binnen.
Op de stuw van Gabčikovo bekijken hoe een grote vrachtboot geschut wordt. En dan rijden we door op zoek naar ons hotel. Dat is snel gevonden (naast de kerk). Gabčikovo ligt op een kruispunt van wegen. Er leven in dit deel van Slowakije veel Hongaren. We zien alles in twee talen staan. Maar ja, we kunnen geen van beide lezen.

 

51e etappe
Gabčikovo – Komárno 60 km.

Zondag 20 september 2009.
Zonnig, blauwe lucht, warm tot 26ºC, matige O wind.

Het hotel serveert geen ontbijt. We hebben nog twee sandwiches en kunnen zelf koffie zetten.  Aan het zitje in de hotelkamer ontbeten. De supermarkt in dit plaatsje is op zondagochtend open. Daar vullen we onze eettas aan. Om 9.00 uur fietsen we over de dijk langs het Donaukanaal. Na 12,5 km. komt de rivier de Donau erbij. We kunnen nog 4 km. verder fietsen naar Medved’ov, voor we van de dijk afmoeten. Het is al behoorlijk warm. Helemaal niet nevelig. Het herfstgevoel is afwezig. Bij Medved’ov de zeer rustige landwegen op. Bordjes zijn op dit routedeel afwezig, en zo ze er zijn, zijn ze kapotgemaakt. Maar met het bikelineboekje is alles moeiteloos te vinden. Het binnenland is vlak, voornamelijk landbouwgrond met veel mais, maar ook stukjes natuurgebied met bos. Afgewisseld met boerendorpjes. Er wordt door de lokale bevolking veel gebruik gemaakt van de fiets. En net als de Nederlanders vervoeren ze hun jonge kinderen voorop. Maar niet in een zitje aan het stuur, maar met een zitje dat geklemd zit op het frame. Bij Vel’ke Kosihy gaan we de Donaudijk weer op. De weg is niet geasfalteerd. In het boekje staat dat het eerste stuk problematisch is omdat het nogal grof grind is. Maar inmiddels is het hele pad met nieuw grof grind bestrooid. Dus het eerste stuk is niet moeilijker of makkelijker dan het tweede stuk. Het rijdt voor mij niet makkelijk, maar het gaat. En zoals altijd rijdt Jan alsof hij over asfalt rijdt. Langs de Donau staan bomen en struiken. Soms is er een klein strandje, daar zien we zwemmers. Er wordt ook gevist. Aan banken of picknicktafels doen ze hier niet. Er staat er niet één langs het hele stuk. We zien vele roofvogels. Tegen drieën komen we in Komárno aan. De stad die onlangs nog in het nieuws was, omdat de Hongaarse president die bij de onthulling van een standbeeld zou zijn, de toegang tot Slowakije was ontzegd. Er zijn spanningen tussen Slowakije en Hongarije.

 

52e etappe
Komárno – Esztergom 58 km.

Maandag 21 september
Zonnig, onbewolkt, warm tot 27ºC, nagenoeg geen wind.

We zitten alleen in de grote eetzaal van het hotel. Onderwijl loopt een jonge bakkersknecht met warme broodjes en zoetigheden op een trolley door de zaak. En dat verschillende keren. Als we buiten de fietsen aan het optuigen zijn ontdekken we dat aan de zijkant van het hotel een venster is gemaakt, waarachter een vrouw zit, die de broodjes verkoopt. Vier zoete broodjes gekocht voor 1,46 euro.
De route loopt langs de punt van Komárno. De punt die gevormd wordt door de Donau en de zijrivier de Vac. In de punt staat de oude vesting van Kormarno. Helaas nog niet opgeknapt en in de loop der tijd is er veel omheen gebouwd. Zo staat op de mooiste plek een fabriekje en dat is helemaal afgezet met hekken. We fietsen na de brug over de Vac terug naar de Donau. Er staan hier zowaar enkele bordjes (rode bordjes) en die leiden ons meteen op de dijk langs de Donau. De dijk is ook hier van grind voorzien. We weten dan nog niet dat we bijna de hele dag over grind, en vaak over grof grind zullen fietsen. Na een kilometer of 7 komen we aan een Romeinse opgraving: Kelemantia. Restanten van een grote legerplaats uit de tijd van Marcus Aurelius, in de tweede eeuw na Christus. Het was onderdeel van de Limes Romanus. De bedoeling is dat het een openluchtmuseum wordt (info site Unesco), maar dan moet er nog heel wat gebeuren. Er zijn alleen enkele steenresten te zien. De meeste zouden van alles geweest kunnen zijn. Bordjes erbij geven aan wat er gestaan heeft. Een steenrest heeft enigszins de vorm van een put. We fietsen verder richting Patince. Officieel loopt de route dan door over de weg. Maar je kunt ook over de dijk fietsen. De weg is smal en druk (veel vrachtverkeer), dus we gaan terug naar de Donaudijk. Hoewel grinderig, is het wel te fietsen en we gaan zelfs door tot Radvan. Dan kun je niet verder over de dijk, en moet je over de weg. Bij Moča steken we zo snel mogelijk door naar de Donaudijk. Hier is een stuk geasfalteerd, omdat er huizen aan liggen. Het is duidelijk dat de nieuwe rijken op deze plek hun oog hebben laten vallen. Er worden veel huizen gebouwd. Er staan banken met uitzicht op de Donau. Maar na de huizen wordt het weer een grindpad. Gelukkig ligt er een rustige asfaltweg tussen de dijk en de Donau ter hoogte van Krovany. Die fietsen we af, tot we weer de dijk opmoeten. Bij Čenkov wordt de dijk heel grinderig. Er is nieuw grof grind op het pad gestrooid. Verderop zijn alle barrières voor auto’s weggehaald. Er rijden hier ook tractoren. Ik ben inmiddels zo moe in mijn armen dat ik afstap. De laatste drie kilometers op de dijk loop ik. Jammer dat de Slowaken zo slecht met hun deel van de Donauroute omgaan. Een klein beetje aanpassen, en je hebt een schitterend alternatief voor de Hongaarse route. Vlakbij de Donau. Interessant vanwege de grote stuw bij Gabčikovo en de Romeinse opgraving. Bovendien heel rustig. Bij Obid gaat de route het land in. We zijn blij dat we het grind kunnen verlaten. De dijk loopt met grindpad erop wel verder. Over Obid komen we aan de drukke weg naar Sturovo. Helm op en doorfietsen. Sturovo is het lelijke broertje van het Hongaarse Esztergom dat aan de andere kant van de Donau ligt. De basiliek, hoog op de rotsen, is al van verre te zien. Aan de andere kant van de brug, zoeken we snel een hotel. ’s Avonds maken we nog een wandeling naar het kasteel en de basiliek. We zien de bloedrode avondzon in de Donau zinken.