logo-fietssite

55e etappe
Zelenogradsk – Nida 73 km.klaipeda link naar fotoalbum litouwen

Dinsdag 10 juni 2008.
Zonnig, koeler, 18˚C - 20˚C, ZO wind, achter

(Het eerste deel van deze etappe staat onder de knop Rusland Alternatief).
Als we de grensbomen voorbij zijn bij de Russisch – Litouwse grens staan daar vijf Nederlandse fietsers. Zij vragen zich verwonderd af waar we vandaan komen en of er achter de slagboom en de hekken een militair gebied ligt. Ze behoren tot een groep die een busreis naar de Baltische landen en St. Petersburg maakt. Vandaag hebben ze vrij en een fiets gehuurd om wat rond te fietsen. Ze hebben geen idee dat achter de slagboom een stukje Rusland ligt. Voor hun is Rusland waar St. Petersburg ligt. Het moet voor hun wonderlijk zijn om ons ineens te zien verschijnen. Je komt ook overal Nederlanders tegen. 
Nu is Nida niet ver meer. Na 2 kilometer zijn we er. De camping van Nida is helaas overvol. Een deel gereserveerd door de ANWB voor een kampeerreizengroep, en bij de receptie staat een rijdend hotel. Voor onze trekkerstent is nog wel een plaatsje. Hoe moet dat in de zomer zijn? We zetten gauw de tent op.  We hebben nog ruim de tijd om Nida en het huis van Thomas Mann te bekijken.
Eerst maken een wandeling over het grote Pernidis duin. Ook hier zijn de uitzichten spectaculair. Het Haf aan de ene kant, de zee aan de andere kant en het wandelend duin voor ons. We zien de grote zonnewijzer, die bij een storm in 1999 gedeeltelijk is ingestort. Dan fietsen we verder naar het dorpje Nida.
Allereerst zien we langs de kade een aantal windvanen. Ze bestaan uit een kunstig gesneden houten deel, dat voorstelling bevat (huis, kerk, boom) en een rood-witte vlag. De vissers van Nida maakten deze windvanen tijdens het lange wachten bij het vissen. En plaatsten ze op hun boot. Elke windvaan was uniek. Het ontwikkelde zich als een symbool voor de Koerse Schoorwal.
Nida is mooi, met karakterestieke houten huizen in frisse kleuren. Je kan je zo indenken dat het een plaats is geweest zoals Bergen of Skagen in Denemarken, waar kunstenaar (schilders en schrijvers) graag verbleven. Aan het eind van de 19e eeuw ontdekten jonge schilders van de Königsberger Kunstacademie hoe bijzonder hier het licht en het landschap waren. Een trefpunt was het Gasthoff van Herman Block. Rond 1910 ontstaat een eerste groep rond de schilder Bischoff-Culm. Tot 1943 waren meestal in de zomer, vele schilders in Nida. Daar waren bekende bij, als Max Pechstein en Karl Schmidt-Rottluff. De oorlog maakt aan alles een einde. De verwoesting van de Russen van het beroemde Gasthoff met zijn schilderijen in de veranda vernietigt alles. Nu is er weinig meer te vinden dat herinnert aan die tijd.
Wel nog het zomerhuis van Thomas Mann. Het ligt ten noorden van Nida, hoog op een duin, met een mooi zicht op de Haf. Het huis is gerestaureerd en ingericht met een tentoonstelling over het leven van de familie Mann. Thomas Mann heeft maar kort van dit huis kunnen genieten. Hij moest op de vlucht voor de dictatuur van de Nazi’s.

 

56e etappe
Nida – Palanga 98 km.

Woensdag 11 juni 2008.
Koeler, 18˚C, zonnig, soms met donkere wolken, maar die waaien weer weg, veel ZW wind, maar die hebben we achter.
 
De wasgelegenheid op de camping bij Nida is om 7.00 uur overvol met mensen van het rollend hotel, dat kennelijk vroeg op pad gaat. Onze buren, allebei motorrijders, slapen nog vast, als wij gereed zijn om te vertrekken om 8.45 uur.
De Schoorwal is hier echt prachtig. Er ligt een vrijliggend fietspad van Nida tot het veer van Smiltyne. Aanvankelijk fietsen we langs de Haf, die glinstert in de ochtendzon, langs kleine vissersboten. Daarna gaat het fietspad door een bos aan de Hafkant, om na Pervulka schuin over te steken naar de zeekant. Bij en kruising ontstaat een misverstand. Jan zegt tegen mij “rechtsaf” en ik hoor “rechtdoor”. En terwijl ik altijd achter Jan fiets, fiets ik nu vooruit. Na een kilometer kom ik tot de ontdekking dat Jan niet achter mij fietst. Dus gauw terug. En Jan heeft hetzelfde gedacht, dus staan we weer op dezelfde kruising. Nu maar weer netjes achter Jan aan. Het pad, nu aan de zeekant, gaat door een open duingebied. Er is zichtbaar aan onderhoud gedaan. Dennen gekapt, loofboompjes geplant. De duinen zijn tot Juodkrante vanaf het fietspad niet toegankelijk. Juodkrante is een badplaatsje. Daar zijn er achter de duinen speelweides en ook opgangen naar het strand. Na Juodkrante gaat het pad weer door het bos. Meer loof- dan naaldbos. Het pad slingert soms flink en soms is het duin op duin af. Sneller dan verwacht zijn we bij het veer bij Smiltyne dat naar het centrum van Klaipeda voert. We kopen een kaartje. Het is een beetje onduidelijk waar het veer aanmeert, maar als de boot eraan komt zien we iedereen naar een hek bewegen. En dat doen we dan ook maar. Het is gek om hier te staan en Klaipeda weer te zien, zoals we de stad ook zagen toen we vorig jaar vanhier vertrokken met de boot van Lisco naar Kiel. (zie Litouwen alternatief) De groen en gele elevators, de twee Z-flats die naarmate je er langs vaart in elkaar schuiven. De overkant is snel bereikt. Maar na 50 km. Koerse Schoorwal, met een rustig fietspad (slechts 12 fietsers onderweg tegengekomen), met alleen het geluid van de zee (gek, dat klinkt net als een autoweg, toch vind ik dat een prettig geluid, en het geluid van de autoweg niet) en het gefluit van de vogels en het geruis van de bladeren van de bomen, is Klaipeda druk en lawaaiig. Dus de mogelijkheid om hier te blijven slaan we af en we fietsen gauw verder richting Palanga. De stad Klaipeda uit is nog even moeilijk. Jan heeft geen route ingegeven in de GPS door Klaipeda. De R1 heet hier R10, maar de bordjes staan onregelmatig. En op een pad in een park naast de Manto Gatvé komen we verkeerd uit. We moeten een hoge rand af naar de straat. Jan stelt voor om het alternatief van de R10 te nemen, de Lidelkio Gatvé naar links richting kust en dan proberen een fietspad dicht onder de kust te fietsen. We zetten de helmen op en fietsen op de drukke vierbaans autoweg over een spoorlijn naar de kust. En ja, daar ligt een prachtig fietspad, een beetje hobbelig van de wortels van de bomen. We komen nu vanzelf weer op de R10. Deze slingert onder langs de duinen. Op één plaats in het Pajuris regionaal Park zijn de duinen vlak en kunnen we zo de zee zien. (foto). We komen aan in Palanga. Een echte toeristenplaats volgens de boekjes. Jan denkt dat hij een camping gevonden heeft op internet en we rijden er met de GPS aanwijzing in de richting, ten noorden van Palanga. We zien een campingbord. En ja, daar is een camping – niet camping Palanga, maar camping Pusino Aidas. Het is een camping van het allerarmoedigste soort. Een vriendelijke jongeman nodigt ons verder uit en we slaan op een groot grasveld onze tent op. Trots toont hij de douche en het toilet. Maar ’s avonds als Jan naakt voor de douche staat, komt er geen water uit. En de waterdruk op de diep gelegen waterbak houdt ook niet over. Met een kattenwas naar bed.

 

57e etappe
Palanga – Nica 76 km.

Donderdag 12 juni 2008
Aanvankelijk koud, 16˚C, later warmer. Zonnig met donkere overwaaiende wolken, één regenbui, matige tot krachtige wind uit het westen, meestal achter, maar soms tegen.

Rustig aangedaan vanochtend, want we hebben niet zo’n lange etappe tot Nica. Het fototoestel blijkt vanochtend leeg, maar mag gelukkig opgeladen worden in de keuken van de campingbeheerders. Daarmee kunnen we de 10 litas, die we gisteren terugkregen, omdat de douche het niet deed, toch betalen. De mensen zijn arm, maar trots. Voor een dienst die het niet doet, willen ze absoluut geen betaling.
Vandaag eerst nog een stuk over het fietspad van de R10 vlak langs de Litouwse kust. Na 10 km. komen we aan Sventoji, een plaats die zonder enige ruimtelijke ordening is aangelegd. Een bonte verzameling allerlei: futuristische flats, houten vakantiehuisjes her en der neergezet, houten en stenen winkels, vakantieparken, alles door elkaar. Over een zeer smal hangbruggetje, waar we net met de bepakking tussen passen gaan we de rivier de Sventoji over. Het fietspad buigt nu naar rechts naar de grote weg, de A13, niet alleen vanwege de grens met Letland maar ook omdat er een moerassig stuk volgt. De A13 brengt ons over de grens. Net zo’n grens als Nederland – Duitsland. Enkel een hokje, maar niemand te bekennen. (zie verder onder de knop Letland alternatief)