logo-fietssite

1e etappe  nuenen infozuil link naar fotoalbum nederland                                                                                      
Eindhoven – Ravenstein, 74 km.

Zondag 12 april 2009
Droog weer, ong. 16ºC, mager zonnetje door de nevels, weinig wind.

Vanuit Eindhoven vertrokken om 10.15 uur. Het eerste hoogtepunt van van Gogh dat we tegenkomen is de Collse watermolen. Een dubbel gebouw met rode dakpannen met daartussen een groot waterrad. Er kan graan gemalen worden en ook olie geslagen. Zo vroeg op de ochtend zijn er al fietsers en wandelaars op deze plek. Vandaar is het een klein stukje naar Nuenen, de eerste grote stop voor van Gogh. Het informatiecentrum is op deze eerste Paasdag gesloten. We bekijken het standbeeld van van Gogh in en aan het Park en natuurlijk de twee huizen aan de Berg, het domineeshuis en huize Nune Ville. In het domineeshuis woonden de ouders van van Gogh en hij woonde er van december 1883 tot november 1885. (www.vincentsverf.nl) En in huize Nune Ville woonde Margot, zijn geliefde, maar door de familie mocht er niet getrouwd worden, hetgeen leidde tot een mislukte zelfmoord van Margot. Als je nu tegenover deze twee mooi gerestaureerde huizen staat, dan moet je het drama er zelf bij verzinnen. Aan de andere kant van de straat  wordt een grootschalig nieuwbouwproject gebouwd. Alleen het betonskelet staat er pas, maar het doet het ergste vermoeden. In dat project zit ook het pand waarin het informatiecentrum moet komen. Dat zal in 2010 klaar zijn. Nuenen probeert zich te profileren als dorp waar van Gogh in zijn begintijd twee jaar heeft gewerkt. (www.vangoghvillagenuenen.nl) Gedeeltelijk woonde hij bij zijn ouders in het domineeshuis en gedeeltelijk woonde hij bij de katholieke koster Johannes  Schafrath. Er zijn veel prenten en schilderijen uit die tijd. Boerenkoppen, mensen achter het weefgetouw, het kerkje waar zijn vader preekte. Er staan her en der informatiezuilen, waarop ook een bandje zit met een tekst uit de brieven van van Gogh die iets zegt over het object.
Daarna gaan we verder door het Brabantse land. Veel varkenshouderijen, maar in het begin zien we ook exotische dieren, zoals kangeroes en lama’s. Het landschap is prachtig, alles staat in bloei, fruitbomen, tulpenbomen en forsythia's. De bomen hebben een groen waas van de nieuwe blaadjes, en sommige bomen zijn nog helemaal kaal.

 

2e etappe
Ravenstein – Barneveld 81 km.

Maandag 13 april 2009
Zonnig, 15 - 20ºC., matige NO wind, beetje nevelig.

In hotel de Keurvorst gaat vanochtend alles mis. Er zou om 7.00 uur ontbijt zijn. Wij staan om 8.00 uur beneden. Alles is nog op slot, er staat één andere gast, ook een fietser. Hij staat er al ruim een half uur. Net als ik naar boven wil gaan om de mobiel te halen, verschijnt de schoonmaakster. Zij zal de baas waarschuwen, die schuin tegenover het hotel blijkt te wonen. Even later komt de vrouw van de baas, zij zegt dat het ontbijt pas om 9.00 uur is, omdat het een feestdag is. En ze kan niet blijven, want haar kind van 3 jaar is alleen thuis. “Slaapt de baas niet thuis?”, vraag ik mij af. We wachten in de gelagkamer met krant en een kop koffie. Om 9.00 uur wordt het ontbijt geserveerd. Bij het afrekenen blijkt dat er niet voor een lunchpakket is gezorgd. En het pinapparaat doet het niet, voor geen van onze kaarten. We willen nu toch wel graag weg, De zon schijnt, een beetje nevelig weer, maar het ziet er prachtig uit. Weer wordt gebeld met de baas. We moeten contant betalen, de Rabobank is maar een paar minuten fietsen. We vinden het nu wel welletjes en verzoeken de rekening op te sturen. Weer wordt met de baas gebeld. En er wordt wat gerommeld met draadjes. En zowaar kunnen we nu betalen. Al met al pas tegen tienen op pad.
Het is prachtig Ravenstein uit. Een zachte nevel, de zon er lichtjes doorheen, hangt over de uiterwaarden en de Maas. De ergernis waait uit onze koppen. Over de brug langs de A50 komen we van in het land van Maas en Waal. We fietsen over de Maasbandijk en dan steken we rechtstreeks naar het noorden via Hernen en Bergharen naar Winssen aan de Waal. Hier kunnen we via de uiterwaarden naar de brug bij Ewijk. In plaats van de grote bocht te fietsen, slepen we de fietsen, die maar een beperkte bagage dragen, over de trap naar boven. Dan sta je meteen op de brug over de Waal. We steken nu de Betuwe in noordelijke richting door naar het Lexveer over de Rijn. Wageningen ligt hoog tegen de stuwwal aan de andere kant. Er zijn veel fietsers onderweg. De pont staat er vol mee. Op het tamelijk nauwe fietspad aan de andere kant, waar je in beide richtingen mag fietsen, leidt dat tot een botsing. Een vrouw klapt hard met haar hoofd op de grond. Maar er zijn zoveel mensen bij, die eerste hulp bieden en 112 bellen, dat we doorfietsen. Het is tegen half een. We besluiten even van de route af te wijken om in Wageningen laag een lunch te gebruiken. De route vervolgt langs de stuwwal naar het noorden. Het landschap is nu heel anders. Niet meer het open rivierenlandschap met zijn vergezichten, maar bossen en heide. Vooral het gebied rond de planken wambuis is heel mooi. Oude bomen afgewisseld door heidevelden. In de buurt van Otterlo wordt het heel druk. We besluiten om die reden het museum Kröller-Müller over te slaan. En vanuit een overvol Otterlo door te fietsen naar Barneveld. Het landschap wordt nu ook heuvelachtiger.  Vooral bij het zogenaamde middelpunt van Nederland is er een voor Hollandse begrippen flinke klim. Ook hier is het zeer druk. Kort daarop komen we weer in het open landschap. Nu vooral gevuld met veel kippenschuren. We naderen immers Barneveld. Daar bij kasteel de Schaffelaar, dat mooi in de avondzon ligt, afgeslagen naar het centrum. Op het terras is nog een plaatsje voor ons.

 

3e etappe
Barneveld – Muiderberg 63,5 km

Zaterdag 30 mei 2009
Zonnig, 19º - 24ºC, droog, weinig wind NO.

Pinksterweekend. Om half negen is het al heel druk in de trein. We moeten over Schiphol, omdat er gewerkt wordt tussen Gouda en Utrecht. Van Schiphol tot Amersfoort is het haringen in een ton. Bij Zwolle is van de week een trein gebotst, dus richting Groningen is de hele boel in de war. Maar het is schitterend weer, Jan is gestopt met werken en heeft net donderdag zijn afscheid gevierd.
We pakken de draad in Barneveld bij het kasteel de Schaffelaar weer op. Overigens heeft het kasteel niets te maken van de beroemde Jan van Schaffelaar, die aanvoerder van de Kabeljouwen (in de twist tussen de Hoeken en de Kabeljouwen), die volgens de mythe van de Barneveldse toren sprong om zijn kameraden te redden. Een aardige route door de Gelderse vallei volgt. We bekijken de oude standertmolen “Den Olden Florus”. De molen is gerestaureerd en wordt nog gebruikt om tarwe te malen. Amersfoort is snel bereikt. Altijd weer een bijzonder stadje met de mooie oude Kamperpoort, waar we onderdoor gaan. Het is er stervensdruk. Maar de route loopt langs de muurhuizen. Als we de winkelstraat de Langestraat kruisen, zit daar een accordeonist te spelen. En deze Victor Pribylov kan er echt wat van. We luisteren naar zijn spel, iets van Bach. Bij het plein bij de Lange Jan zitten de terrassen vol. Van deze zomerse dag wil iedereen genieten. We fotograferen nog het in 2007 afgebrande museum Armando. Het geblakerde en gehavende pand van de Elleboogkerk is alleen afgezet, er is nog niets aan gedaan.  Vlak bij de Koppelpoort zit de kleine brouwerij de Drie Ringen. Zij brouwen op tradionele manier bier. Jammer dat we niet een paar van die bijzondere biertjes mee kunnen nemen. (www.dedrieringen.nl). Buiten de historische kern, richting station is het karakter van de stad heel anders. Veel moderne architectuur, schoon, recht en hoog.  Voor een van die kantoren staat een standbeeld van een man op een solex. De ziekenfondsbode van Frank Rosen. Aan de zijkant een gedicht van van de mij onbekende dichter Erik Huizinga.  Door de bossen, en later door de heidevelden gaat langs Lage Vuursche richting Laren. Drakensteyn is niet te zien. Een groot hoog hek, met camera’s en prikkeldraad omzoomd het kleine kasteeltje. Na de aanslag op de koninklijke familie afgelopen 30 april begrijp je beter dat dit onvermijdelijk is. Net vandaag staat in de krant, dat de dader de aanslag heel bewust gepland heeft. Hij heeft met een verrekijker staan te kijken of de koninklijke familie eraan kwam. En toen dat het geval was, heeft hij gas gegeven met zijn auto en is door de haag mensen gereden. Na  het sjieke Laren is het even klimmen geblazen, de Tafelberg op. Daarna dwars door een groot heideveld met grote grazers. Twee staan op het pad. Ze hebben enorme hoorns. We naderen nu het Gooimeer. De wind neemt toe. Maar dat is wel lekker. In Naarden vesting is een grote foto tentoonstelling. Bij de Utrechtse poort hangen aan de buitenkant reusachtige afdrukken van foto’s op Spitsbergen. Bij de kerk, hangen grote foto’s die de paparazzi als onderwerp hebben. Mooi om te zien hoe die zich verdringen rond Maxima en Willem Alexander.
Het is nu nog maar een klein stukje naar Muiderberg. Hier hebben we een onderdak bij een adres van Vrienden op de fiets. Het blijkt een portret schilderes te zijn. Modern realistische portretten. Wat toepasselijk op deze van Gogh route.

 

4e etappe
Muiderberg – Leiden 73 km.

Zondag 31 mei 2009
Zonnig 17ºC - 26ºC. NO wind, matig achter vanaf Amsterdam.

Bij het ontwaken scheen de zon al in ons  bed. Het is een zonnige droge dag. Veel mensen buiten, fietsend, wandelend, skatend. Oud, jong, met en zonder kinderen. Muiderberg uit langs het IJmeer zijn er erg veel vliegjes. Ze vliegen zich dood in de zonnenbrandcrème op Jans hoofd. Het Muiderslot ligt te blinken in de zon. “Hooft op hol” staat er op de toegangspoort, die zo vroeg op de ochtend nog gesloten is. Langs de drukke A1 over de weg, die nu provisorisch ingericht is voor fietsers,  apart van auto’s.  We fietsen even verkeerd na de brug over het Amsterdam Rijn kanaal, maar zien snel dat we langs de A1 blijven, en we moeten langs het Amsterdam Rijn kanaal blijven. Een mooie dijkweg met aan weerszijden bomen. We naderen de stad Amsterdam. Een mooie route leidt ons door de stad. Omdat we volgende week apart naar Amsterdam gaan voor de tentoonstelling “van Gogh en de kleuren van de nacht”  en dan ook een wandeling langs Van Gogh punten in de stad gaan maken (Vincent van Gogh over Amsterdam, een stadswandeling rond 1880), concentreren we ons nu op het fietsen. De Sarphatibrug is afgesloten, maar Amsterdamse fietsers trekken zich daar niets van aan. Dus wij fietsen gewoon achter hun aan, tussen de tramrails de brug over. We weten niet wat er verder met deze brug is, er stroomt water van twee kanten over het wegdek. De tram rijdt er wel over, maar heel langzaam. Op het Museumplein pauzeren we even met een kopje koffie. Het is daar  heel druk. De rij voor het Van Goghmuseum staat al de hoek om. We fietsen verder door het Vondelpark. Het laatste deel van het Vondelpark is afgesloten, er staat een geel omleidingsroutebord. Maar na die ene houdt dat op.  Door de wijk Oud-Zuid fietsen we verder naar het eind van het Vondelpark. Jan heeft een waypoint op dat punt ingegeven. Dus we komen precies uit. Maar daar aangekomen blijkt de weg die we moeten oversteken opnieuw ingedeeld te worden, dus weer een barrière. Gelukkig is makkelijk te zien hoe we erom heen kunnen rijden. Een mooie route langs Schinkel, nieuwe Meer, de Bosbaan en door het Amsterdamse bos volgt. En dan langs de ringvaart van de Haarlemmermeer. We komen langzamerhand in voor ons zeer bekend gebied. Langs de Westeinderplas, met veel zeilbootjes. Het is met al die wind heel geschikt zeilweer. In Kudelstaart pauzeren we even bij een beeld “het andere land” van Hank Beelenkamp. (www.hankbeelenkamp.nl) Een vrouw, maar nog bijna geheel verstopt in de steen. Met en dichtregel uit een gedicht van Ida Gerhard: “het riet, de oeverrand, fluist’ren te allen tijde beloften in het land ginds aan de overzijde”. Heel toepasselijk in dit landschap. Bij Roelofarendsveen verbazen we ons over de veranderingen in de infrastructuur. Door de HSL is er een hele barriere bijgekomen. Grote ingrepen in het landschap. Leiden binnenrijden voelt als thuiskomen. We zijn de Zijlpoort nog niet door, of we komen een collega tegen met haar man. Dat overkomt ons in Rotterdam nou nooit.
Op begraafplaats Groenesteeg bezoeken we het graf van de moeder van Van Gogh, Anna Van Gogh Corbentus. De begraafplaats is helemaal overgroeid met onkruid. Het is dat we weten waar ze ligt, en dat Jan het steentje bijtijds ziet, anders zou je er zo voorbij lopen.

 

5e etappe
Leiden – den Haag 33 km

Maandag 1 juni 2009 (2e Pinksterdag)
Zonnig, nagenoeg geen wind.

We zouden naar Rotterdam fietsen vandaag. Maar omdat we een uitnodiging hebben voor de opening van het informatiecentrum bij het bouwplan, waar we een appartement gekocht hebben, besluiten we een rondje Den Haag te maken. We weten nog steeds niet of het appartement gebouwd wordt. Vanwege de kredietcrisis is de verkoop van huizen vrijwel stilgevallen. Er moeten 5 appartementen verkocht worden en tot nu toe waren dat er slechts 4. Ook een telefoontje vorige week gaf nog geen uitsluitsel. We zijn wel erg benieuwd, want ons huidige huis hebben we inmiddels wel verkocht.
Uitgezwaaid door Martijn en Bianca, Jan’s zoon en schoondochter, bij wie we overnacht hebben, vertrekken we richting duinen. Het is een mooie Pinksterdag, dus druk met recreanten. Over Wassenaar. In het oude dorp bekijken we uitgebreid het kerkje. Altijd langsgereden, nooit bezocht. Er liggen prachtige grafstenen rond het kerkje.  door de duinen bereiken we Meijendel. De boerderij is overvol, maar we vinden nog een plaatsje, naast een heel Duits gezelschap, dat zo vroeg al aan de pannenkoeken zit.
Voor het Kurhaus in Scheveningen verzeilen we zowaar in een heuse file, die pas ophoudt bij de haven van Scheveningen.
Gek genoeg is het in de Scheveningsebosjes weer redelijk rustig. We fietsen op ons gemak terug naar Leiden.

 

6e etappe
Den Haag – Rotterdam  39 km

Woensdag 17 juni 2009.
Zonnig, 20 – 24 C.

Ook deze dag verloopt niet zoals we aanvankelijk planden. Jan moet om half drie weer in Rotterdam zijn, omdat er een taxateur komt voor de kopers van ons huis. Dus in plaats van de “omweg” langs de Oude Maas te fietsen, fietsen we de route tot Vlaardingen en daarna de snelste weg naar Rotterdam. Dwars door de stad met 25 stoplichten.
Bij het centraal station Den Haag wordt gebouwd aan Babylon. We komen op een leeftijd dat gebouwen die we hebben zien bouwen, ook weer afgebroken worden. Het fietspad van de route is afgezet. We fietsen om Babylon heen en komen langs het Bernhardviaduct weer op het fietspad langs het spoor uit. Dwars over het Rijkswijkse plein en de Rijswijkseweg komen we dan algauw weer in een rustiger stuk van Den Haag. Het Laakkwartier. Net na het brugje bij de Konma , langs de Noordpolderkade staat aan het water een enorme blauwe koffiekan met een grote omgevallen stoel. Ik denk eerst dat het van Klaas Gubbels is, maar die heeft voor zover ik weet alleen in het platte vlak gewerkt. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Klaas-Gubbels)  Dit kunstwerk heet “echtelijke ruzie” en is van Jo Klingers. ( http://nl.wikipedia.org/wiki/Jo_Klingers)  
Op het hoekje van de Laakkade en de Trekweg staat verscholen tussen het groen de Laakmolen. Het boekje toont een kopie van het schilderij van Johan Weissenbruch. Daarop zie je hoe landelijk en wijds het landschap daar toen was. Nu staat de molen ingeklemd tussen bomen en een hoge flat.
De tocht vervolgt langs de LF11 route langs de Trekvliet tot Delft. Onderweg zien we een grote groep ganzen met jongen zwemmen in de Trekvliet. Ook reigers, eenden en meerkoeten zijn volop aanwezig. Het is echt zomer.
Even voorbij Den Hoorn, vlak voor Schipluiden kun je via een klein bruggetje naar de overkant naar de Hodenpijl. Een voormalig katholiek waterstaatskerkje, in 1963 gesloten voor de eredienst, maar nu volop in gebruik als spiritueel centrum. Er is een aardige tentoonstelling in de kerk van Fred Hemmes. Hij heeft aquarellen gemaakt van dit gebied, Midden Delfland. Soms zijn zijn aquarellen tegen het abstrakte aan, maar bijna altijd is duidelijk het landschap met zijn bebouwing te herkennen. Bij het kerkje is een winkeltje waar je natuurprodukten kunt kopen en een alleraardigst restaurantje, waar je binnen en buiten verantwoord koffie en koek kunt eten. Dat doen we dan ook.
Langs de Vlaardingse Vliet bereiken we Vlaardingen. De stad waar ik de laatste negen jaar gewerkt heb. Jan rijdt meteen door naar Rotterdam. Ik ga nog even naar kantoor, en daarna naar tante Noor. Eén van de twee trouwe vriendinnen van mijn moeder. En daarna rijd ik meteen door naar huis.

 

7e etappe
Rotterdam – Zundert 85 km

Zondag 28 juni 2009.
Zonnig, een beetje drukkend, zweterig weer. 24ºC - 26ºC.

De aftrap voor drie maanden fietsen. Frank fietst de eerste vier etappes tot Brussel mee. We vertrekken om half negen. De fietsen via een door Jan ontworpen route naar Dordrecht. Voor mij heeft hij de route zo groot afgedrukt, dat we het blaadje af zijn voor ik er erg in heb. Om kwart voor tien staan we aan de Oude Maas bij Zwijndrecht. De eerste waterbus gaat om 10.07 uur. We kijken naar de overkant. De skyline van Dordrecht is wazig door het nevelige weer. Volgens het boekje heeft Van Gogh dit ook zo gezien. Het blijft een mooi gezicht. Als we de fietsen de kade oprijden, begint de klok van de Onze Lieve Vrouwekerk te beieren. We fietsen langs de kerk. Verder dwars door de stad. Het is nog rustig, vroeg op de zondagochtend. Onder het spoor door rijden we even verkeerd, ondanks dat zowel Frank en ik de routebeschrijving voor ons hebben en Jan op de GPS rijdt. Door de velden rijden we naar de Moerdijkbrug. De lange brug over het Hollandse Diep. De Delta van de grote rivieren is in Nederland helemaal infrastructureel berijdbaar gemaakt. Wat een verschil met de Delta van de Donau, zoals we dat gezien in de film Delta. Alleen maar water, alle vervoer gaat met bootjes. Huizen worden in het water gebouwd.
In Brabant is het overal feest. Zevenbergen, kermis in het centrum, in Etten-Leur een nog grotere kermis en in Zundert een breakdance tent. Het kost in Etten moeite om Frank te laten zien waar de kerk en het infocentrum van Van Gogh staan. De enorme kermisattracties met gillende meiden dekken de historische gebouwen volledig af. Achter de kerk, bij het kerkhof en het beeld van Van Gogh van Hein Vree. Gelukkig staat het nu hier, in de stilte van dit kleine kerkhof, en niet meer, zoals in het boekje staat, vóór het oude stadhuis.  Ook Zundert is druk, maar in het nieuwe museum is het rustig en koel. Er is een mooie tentoonstelling. Op originele wijze is een kamer ingericht alsof de Van Goghs er net zijn weggegaan. Met een audioapparaat dat automatisch gaat spelen als je in de buurt van een meubel of een scherm komt, worden door Jochem ten Haaf, die Van Gogh speelt, de verhalen verteld. Beelden worden vertoond op de muur, tafel, stoel, bureau en schermen.  Hoe zijn familie eruit zag, hoe hij de natuur ervoer en ernaar probeerde te schilderen, waar hij geweest is tussen Zundert en Nuenen, hoe mensen tegen hem aankijken. Het volgende zaaltje geeft een film met impressies van schilders die door Van Gogh geïnspireerd zijn. Vertoont op drie schermen. Ook hier reageert het audioapparaat als je binnenkomt en start de band.
We bekijken nog even de wisseltentoonstelling van Raveels, een Belg die na zijn kennismaking met Van Gogh radikaal anders is gaan schilderen. Is het de onbekendheid met deze schilder, of haalt hij het werkelijk niet bij de intensieve impressies van Van Gogh?
We fietsen een stukje terug op zoek naar camping de Priem. Die ligt vlak bij een trappistenklooster. ’s Avonds fietsen we daar nog even naar toe. De avondzon schijnt op de ronde torens van de abdij. In het midden is een nieuw stuk gebouwd. Het grasveld ervoor is verlaten. Maar gezien de twee blauwe plastic stoelen die schuin tegen een boom staan, zullen er ook wel eens monniken in de tuin zijn. Als we wegfietsen begint de klok van het kerkje te luiden. De dag eindigt zoals hij begon.

 

8e etappe
Zundert – Antwerpen 64 km (inc. rit naar het centrum en weer terug naar het station).

Maandag 29 juni 2009.
Aanvankelijk  mistig, maar wel al warm, na een uurtje steeds zonniger en warmer, zeker 26º - 28ºC, windstil

Vroeg weg van de camping. Eerst nog even naar het beeld kijken dat Zadkine gemaakt heeft in opdracht van de gemeente Zundert. De twee broers, Vincent en Theo. Op de plaats waar het hart hoort te zitten, zit een gat, en daarvoor strengelen de twee handen van de broers zich ineen. De uitstraling van het beeld is heel anders dan het bekende beeld van de Verwoest Stad in Rotterdam. Maar omdat daar ook een gat in het lichaam zit, is er een overeenkomst. Bijzonder dat het gat bij de twee broers een verbondenheid uitdrukt, en in Rotterdam een gemis. In het kerkhof ernaast gekeken naar het grafsteentje van het oudste doodgeboren broertje van Vincent, ook Vincent geheten. In het museum vertelt hij daarover dat hij als kind over die begraafplaats liep en dan zijn eigen naam tegenkwam en hoe merkwaardig dat was. Doet me denken aan een vroegere chef van mij, die – na de oorlog geboren – vernoemd is naar het broertje dat in de oorlog vergast is. Dat trekt toch een wissel op het leven van het kind dat de plaats van het dode kind moet innemen. Een mooie route langs het natuurgebied de Krochten met vennen en veel ganzen en open boerenland met veel kwekerijen van bomen en tuinplanten, naast natuurlijk de varkenshouderijen. Toch zien we her en der een graanveld ertussen. De grens met België is bijna onzichtbaar. Een weg waar het asfalt stopt en in keien overgaat. En een ander format van de wegaanduidingen, dat is alles