logo-fietssite

6e etappe
La Roche en Ardennen - Wiltz (Luxemburg), 55 km.luxemburg routebord intro link naar fotoalbum

Dinsdag  26 april 2005.
Droog, van 10-15°C, zwakke wind.

Een merkwaardige en traumatische aankomst in Wiltz. Bij het bekijken van de plattegrond – ik kijken en Jan wachten – om te zien waar hotel Beau Sejour zich bevindt – begint een geparkeerde auto achteruit te rijden. Jan kan niet meer weg, en voor ik iets kan doen, rijdt die auto hem omver en deels over hem heen en toen weer terug.  Ik schrik me rot. Maar het valt mee. Niks gebroken en alleen schrammen en een fikse buil op zijn hoofd. Het voorwiel van de fiets is verbogen. Een jonge vrouw stapt uit. Zij is ook geschrokken. Ze brengt Jan naar het hotel en mij naar een garage. (Garage Hyundai Kayser, 38, rue Michel Thilges.) Morgen om 9.00 uur kunnen we de fiets weer ophalen.

En het ging nog wel zo voorspoedig vandaag! Het is mooi weer. Zonnig en droog. We zijn niet zo vroeg weg uit ons gezellig hotelletje “Luxembourg”. Het ontbijt is pas om 8.30 uur. En daarna nog even naar de supermarkt. Dus om 10.00 uur rijden we La Roche pas uit.
Meteen zitten we midden in de bossen van de Ardennen. Er wordt gekapt, reden waarom de weg afgesloten is, maar we rijden gewoon door. En dat gaat prima. Het stijgt ook behoorlijk, van 220 m. naar bijna 500 m. Het laatste stukje naar Bastogne gaat over de weg. Maar de drukte valt ook hier mee. In Bastogne kunnen we eigenlijk stoppen, maar het is nog voor tweeën, en het vervolg is een langzaam dalend fietspad over een oude spoorlijn naar Wilz, bijna 20 km! En dat gaat heel snel. Voor we er erg in hebben zitten we in Luxemburg.

 

7e etappe
Wiltz – Luxemburg, 87 km

Woensdag 27 april 2005
Mooi zonnig weer, ong. 15ºC, nagenoeg geen wind.

Eerst op weg naar garage Keyzer voor de fiets. De man van de vrouw die Jan heeft aangereden is er al. De fiets hangt in een beugel. Het blijkt dat alleen het voorwiel verbogen is. Dan heeft de achterplaat van de auto de voordrager geplet en daarmee ook het wiel licht verbogen. Jan zelf is nog wat stijf, maar verder mankeert hij niets. We fietsen terug naar het hotel Beau Sejour, rekenen af en halen de bagage op. Tegen tienen zijn we op weg.
De weg gaat in Wiltz meteen flink naar boven. Op de top LA richting Goesdorf moet zijn richting Goebelsmuhle (Goesdorf staat niet op de borden) en dan komt er een prachtige route eerst hoog, maar even voorbij Bockholtz kom je aan de Sûre. Een rustige weg, die nog rustiger wordt, omdat de route afgesloten is voor verkeer. Tussen Goebelsmuhle en  Lipperscheid zijn ze uitgebreid aan de weg bezig; de kanten worden opgemetseld en de weg ligt open en wordt opnieuw geasfalteerd. Maar het is wel mogelijk om er overheen te fietsen. De route volgt de Sûre tot Ettelbrück. Daar wordt ook aan de weg gewerkt, vlak voordat je de N421 opgaat, maar ook daar zijn we gewoon doorgefietst.  Vanaf Ettelbruck volg je de rivier de Alzette en omdat we naar Luxemburg stad  gaan, blijf je deze rivier volgen.
De Luxemburgers hebben ook fietsroutes: piste cyclable. En hier loopt de PC 15. Een heel mooie route. We passeren Pettingen, waar de restanten van een middeleeuwse burcht staan. Volgens het informatiebord verschijnt elke 15e juli een vrouwengestalte met wapperende haren op de burchtmuren, die jammert om haar kind. Het verhaal gaat dat lang geleden een ridder ontevreden was over vrouw en baby dochter. En hardhandig de dochter heeft weggenomen van zijn vrouw. Mersch laten we rechts liggen, we fietsen zo lekker langs het water. Even voorbij Steinsel gaat het mis, de bordjes zijn daar weg. Verkeerde richting fietsen kan hier echter niet, want het spoor, het water en de N7 lopen allemaal parallel aan elkaar naar Luxemburg-Grund. We komen uit op de N7, volgen die een klein stukje en bij Walferdange pikken we hem weer op. Het is heel bijzonder om dan zo Luxemburg stad in te fietsen. De stad ligt heel hoog en ook hier is een stukje route afgesloten, maar via twee trapjes komen we op de weg erboven en heel snel daarna weer terug op de route. De grote vestingwerken duiken hoog op en door de poort fietsen we zo de benedenstad in. 
We besluiten eerst naar het centraal station te gaan, om te kijken of we kaarten voor de terugreis kunnen reserveren. Dat lukt. Morgen met de trein van half elf over Düsseldorf naar Rotterdam. Daarna zoeken we een hotelletje, maar dat is minder makkelijk. Vijf hotels gaan we af, allemaal vol (of geen zin in een nachtje voor twee fietsers). Uiteindelijk belanden we in een zijstraatje bij het station bij hotel New Chemin de fer. Een beetje armoedig, met wc op de gang. Maar voor een nacht moet dat kunnen.

reisdag
Luxemburg – Alzingen 18 km

Zaterdag 4 juni 2005
Zwaar bewolkt, enige spetters, niet koud 19°C.

Via internet is een treinreis met fiets naar Luxemburg alleen mogelijk via Düsseldorf. Zo zijn we vier weken geleden teruggereisd. Maar bij NS international in Rotterdam kan je een kaartje kopen via Brussel, en dat scheelt 3 uur reizen.
Om enige speling te hebben met overstappen in Brussel-Noord – de overstaptijd is daar maar 8 minuten en er is geen lift – nemen we vanuit Rotterdam een uur eerder de trein naar Brussel. Uitgezwaaid door Janilla, onze buurvrouw, vertrekken we in een zwaar bewolkt Rotterdam om 8.45 uur. In Brussel stappen we op de IC naar Luxemburg. Een groep van tien Hollanders komen na ons de coupé binnen en na verloop van tijd – de trein is al lang en breed vertrokken – beweren ze dat we op hun plaatsen zitten. Dat blijkt niet het geval. Ze hebben zich in het rijtuignummer vergist. Ze gaan naar Metz en fietsen dan naar Koblenz. De groep bestaat al jaren, skiede in het verleden, maar vanwege de leeftijd, zijn ze nu gaan fietsen.
In Luxemburg stad is de weg naar de Alzette gauw gevonden. De bomen staan allemaal vol in blad, een prachtige fietsroute volgt naar Hesperange (groene fietsbordjes naar Hesperange). In Hesperange kan je gewoon de weg oversteken en door het park de camping van Alzingen bereiken (groene fietsbordjes richting Merle).
De naam Alzingen komt volgens de overlevering van een boer die met zijn paard en wagen in de problemen kwam in Alzingen. De bewoners wilden niet helpen, waarop de boer de vervloeking uitsprak “ Der deivel hol een allen zeng” (De duivel haalt jullie allen hier). Van het oude Alzingen is niets over, alleen een kerkje en een gerestaureerd kruis uit 1710.